Life

Mama met Storing

Geboren in 1983, te Ermelo in ziekenhuis Salem nam ik het de wereld al heel snel kwalijk dat ik er was neergezet. Doelloos en lusteloos leefde ik. Veel vrienden had ik niet, ik wist in de kleuterklas al niet wat ik met leeftijdsgenootjes aan moest. Eenzaamheid speelde een grote rol in mijn leven.

Het duurde ook niet lang voordat ik verschillende diagnoses/etiketjes kreeg: faalangst, depressieve stoornis, gegeneraliseerde angststoornis, sociale fobie, paniekstoornis, agorafobie (straatvrees) en daar boven op een schizotypische persoonlijkheidsstoornis. Allemaal voor in behandeling geweest, deeltijd zowel als intern, in combinatie met medicatie.

Om die redenen had ik al vrij vroeg besloten dat ik geen kinderen wou. Wat als mijn kindje allerlei stoornissen erft? En wat als ik het niet aan zou kunnen om mijn kind een goed leven te bieden?

Na 20 jaar bij GGZ gelopen te hebben, was ik redelijk stabiel. Dat had ik vooral te danken aan mijn vriend John, die mij wel overal op sleeptouw nam. GGZ vond dat het genoeg was en het kwam er op neer dat mijn vriend meer vooruitgang met mij boekte dan hun en ik kon wel uitgeschreven worden vonden zij. Ik moest daar maar over nadenken, maar ik had niet het gevoel dat de keus geheel aan mij was.
Bezuinigingen. Ze wouden van mij af en ik werd door gestuurd naar een praktijkondersteuner bij de huisarts die, in alle eerlijkheid, geen klap uitvoert naast overdreven sympathiek te zijn.

Nadat mijn vriend, John, en ik zo’n 8 maanden samen waren begon ik mij af te vragen of ik echt geen kinderen wou. Het ging hartstikke goed tussen ons, ik voelde mij op m’n gemak en kon mezelf zijn (wat zeer zeldzaam is voor mij), en het begon toch een beetje te kriebelen. ‘Zwanger zijn. Zou dat niet geweldig zijn? Een baby in je armen, je eigen vlees en bloed, hoe mooi is dat? Maar ja, wat als…? Ik kan toch geen kind opvoeden, die wordt net zo verdrietig als ik.’

Het bleef spoken door mijn hoofd, ik was zo bang om de verkeerde keus te maken. Toen ben ik het er (weer) met mijn vriend over gaan hebben en alle twijfels die ik had aan mezelf. Mijn vriend had al een zoon, toen 13, uit een eerder huwelijk en ik wist ook dat hij best nog wel een kindje er bij zou willen. Ik zag dat hij goed was voor zijn kind en alles voor hem over had.

Opeens waren mijn twijfels weg. Hij was aan het rijden toen ik mezelf hoorde praten. “Zullen we een kindje maken?”
Dat liet hij zich geen tweede keer zeggen. Hij had zich er namelijk al bij neergelegd dat ik geen kinderen wou dus dit was een leuke verrassing. Een week later had ik mijn spiraaltje laten verwijderen en anderhalve maand later was ik zwanger, ontdekte ik een dag na mijn 31e verjaardag.

Toen het begon door te dringen schrok ik wel even. ‘Oh jee, ik word moeder, hoe moet dat nou?’ Maar ik was ook hartstikke blij om dit nieuwe begin van mijn leven te starten. Tijdens mijn zwangerschap ben ik wel een paar keer in paniek geraakt, tegen het einde aan. Ik was bang voor de bevalling en voor alles wat er daarna bij kwam kijken.
Verder had ik een redelijk makkelijke maar lange zwangerschap van 42 weken en 2 dagen toen mijn zoontje met keizersnede gehaald moest worden, wat wel een verademing was na 12 uur opgewekte weeën en ontsluiting wat maar niet opschoot. Dat, en de kleine lag niet helemaal goed.

Toen mijn zoontje, Jayden, eenmaal in mijn armen lag, waren al mijn angsten en onzekerheden weg, het voelde alsof hij er altijd al was geweest en ik niet meer beter wist. Alles ging eigenlijk vanzelf en het voelde natuurlijk. Ik kon mij vroeger nooit voorstellen hoeveel je van je kindje kon houden, maar echt oneindig veel.

Ik weet van mijn stoornissen dat ik slechte en goede periodes heb, en sinds Jayden zijn geboorte heb ik ook wel een slechte gehad, maar ik bleef voor hem zorgen en van hem houden. Ik heb geleerd dat er niks tussen de liefde voor jou en je kind kan komen, zelfs het diepste dal niet, dat je wat er ook gebeurt voor je kind blijft zorgen. Ik was namelijk altijd bang dat ik dat niet zou kunnen.

Ik kan natuurlijk niet voor andere mama’s spreken, en ongetwijfeld zullen er ook mama’s ‘met storing’  zijn met andere, minder positieve ervaringen, maar ze zullen altijd van hun kinderen blijven houden en het beste voor ze willen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s